تبلیغات
کاروان عهد
photo #1
photo #2
photo #3
photo #4
photo #5
photo #6
photo #7
السلام علیک یا ابا صالح المهدی
لهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ
اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ
یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ
خدایا بلاء عظیم گشته و درون آشکار شد و پرده از کارها برداشته شد و امید قطع شدو زمین تنگ شد و از ریزش رحمت آسمان جلوگیرى شد و تویى یاور و شکوه بسوى تو است و اعتماد و تکیه ما چه در سختى و چه در آسانى بر تو است خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد
آن زمامدارانى که پیرویشان را بر ما واجب کردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیک مانند چشم بر هم زدن یا نزدیکتر اى محمد اى على اى على اى محمد
مرا کفایت کنید الزمان فریاد، فریاد، فریاد، دریاب مرا دریاب مرا دریاب مرا همین ساعت همین ساعت هم اکنون زود زود زود اى خدا اى مهربانترین مهربانان به حق محمد و آل پاکیزه اش
عدل حقیقی، عدل حقوقی
به امیرالمؤمنین علی(ع) خبر رسید که ابن هرمه ناظر بازار اهواز مرتکب رشوه خواری شده، بنا بر این حضرت به رفاعة بن شداد فرماندار اهواز نامه ای در باب کیفیت برخورد با این مجرم اقتصادی نامه ای بدین شرح ارسال فرمودند:(ادامه مطلب)
" هنگامی که نامه مرا خواندی، ابن هرمه را از نظارت بازار برکنار دار و او را به مردم معرفی کن، و به زندانش بیفکن و آبرویش را بریز، و به همه بخشهای تابع اهواز بنویس که من _علی_چنین عقوبتی برای او معین کرده ام. مبادا در مجازات او غفلت یا کوتاهی کنی، که نزد خدا خوار می شوی، و من به زشت ترین صورت ممکن تو را از کار بر کنار می کنم و خدا آن روز را نیاورد.
 
و چون روز جمعه رسید، او را از زندان درآور و ۳۵ تازیانه به او بزن و او را در بازار بگردان. و هر کس گواهی آورد که ابن هرمه از او چیزی گرفته است، او را با گواه قسم بده، و مبلغ را از مال ابن هرمه بردار و به صاحب آن بپرداز و دوباره او را خوار و سر افکنده و بی آبرو به زندان بازگردان، و پاهایش را در بند بگذار، و تنها برای نماز باز کن و فقط اگر کسی برایش خوراک یا نوشیدنی یا پوشاک یا زیر اندازی آورد به او برسان.
 
مگذار ملاقاتی داشته باشد، تا مبادا راه پاسخگویی به محاکمه را به او یاد دهند و به آزاد شدن از زندان امیدوارش سازند. و اگر دانستی که کسی چیزی(عذری) به او آموخته است که به مسلمانی زیانی می رساند، او را نیز تازیانه بزن و زندانی کن تا توبه کند.
 
شبها زندانیان را به فضای باز بیاور تا تفریح کنند، جز ابن هرمه! مگر بترسی که بمیرد، در این صورت او را نیز به حیاط زندان بیاور و اگر دیدی هنوز طاقت تازیانه خوردن دارد، پس از ۳۰ روز، ۳۵ تازیانه دیگر- به جز ۳۵ تازیانه نخستین- به او بزن. و برای من بنویس که درباره بازار(و نظارت بر آن) چه کردی، و پس از این خائن، چه کسی را برگزیدی، در ضمن حقوق ابن هرمه خائن را نیز قطع کن "
دعائم الاسلام ۵۳۳-۵۳۲ / الحیاة ۴۱۰-

اما غرض از نقل این مطلب، در نزد همه ی ما، نه تنها مسلمانان بلکه نظریه پردازان و اندیشمندان بزرگ غربی (نظیر جرج جرداق مسیحی) امیرالمؤمنین علی(ع) را نماد کامل ترین عدل تاریخ و نمود شخصیتی میدانیم که حق مظلوم را از کابین همسر ظالم بیرون می کشد اما پر کاه به ناحق از دهان مورچه نمی گیرد؛ طبیعی است که اگر چنین فردی را نماد عدل حقیقی میدانیم قوانین حقوقی و اجتماعی را نیز بر اساس احکام چنین فردی تنظیم کنیم.اما آیا واقعا حق مطلب را در این باره ادا کرده ایم؟
امام علی(ع) همان کسی که می گوید "آآبروی مؤمن از کعبه واجب تر است" اما هموست که در این نامه دستور رسوا کردن ابن هرمه را میدهد زیرا واضح است که حرامخوار از دایره ی ایمان کاملا خارج است، حالان که برخی قوانین من درآوردی ایجاب می کنند که رسانه های ملی گاهی از افشای هویت مشهورترین مجرمین اقتصادی هم خودداری کنند؛ یا احکام گاهی به قدری نرم با مجرمین برخورد می کنند که مجرم را به این نتیجه میرساند که ارتکاب فلان جرم به حبسش می صرفد!
به راستی اگر درباره رشوه خواران در کشور ما نظیر احکام امیرالمؤمنین (ع) پیاده میشد کسی به خود جرأت و جسارت انجام چنین عملی را میداد؟
امام علی (ع) در اولین روز حکومت خویش بر جامعه ی اسلامی دستور محاکمه ی فرزند یکی از خلفا را میدهد که در زمان خلافت پدرش مرتکب جرمی شده بود اما به قول معروف زیر سیبیلی رد شده بود( به عبارتی حضرت قصد داشتند با چنین حکمی آن هم در اولین روز حکومت که موسم انجام اساسی ترین کارهاست جلوی آقازاده بازی را هم بگیرند). آیا در کشور توانسته ایم آنطور که در سیره ی امیرالمؤمنین دیدیم با آقازاده بازی مبارزه کنیم طوری که آقازاده ای به اعتبار پدرش هرکار خواست انجام ندهد؟

شاید اسلامی تر کردن قوانین نیاز باشد؛ مسؤولین این چنین فکر نمی کنند؟



  11:33 ب.ظ  شنبه 11 مرداد 1393  حاج علی هستم